همه حیوانات صدا تولید میکنند. بسیاری از صداها در حین حرکت حیوان در محیط اطرافش ایجاد میشوند؛ مانند صدای قدمهایش روی زمین، کشیده شدن بدنش به صخرهها، خشخش حرکتش در میان گیاهان و پاشیدن آب. البته صداهایی نیز با تنفس مرتبط هستند. دایناسورها نیز احتمالاً صداهایی تولید میکردهاند، زیرا بسیاری از آنها ساختارهای تولید صدا مشابه یا یکسانی با خزندگان و پرندگان امروزی داشتند.
تصور میشود بسیاری از دایناسورها ساختارهای شبیه حنجره یا اندامهای گذار دیگری داشتهاند که به آنها امکان صدا دادن را میداده است. حنجره دریچهای است که جریان هوا را در مهرهداران تنظیم میکند. در حالی که بسیاری از دانشمندان شک دارند دایناسورها از آن برای تولید صداهای غرشمانند استفاده میکردند، آنها پیشنهاد میکنند که عبور هوا از یک اندام صوتی (یا حتی مری حیوان) میتوانسته برای تولید غرغر، خشخش یا بوق استفاده شده باشد. علاوه بر این، برخی از دایناسورها، احتمالاً از گروه تروپودها (گروهی که پرندگان از آن منشأ گرفتهاند)، ممکن است دارای سیرینکس بودهاند که در پایه نای قرار دارد. این ساختار به پرندگان آوازخوان اجازه میدهد نتهای دلنشین تولید کنند، و اگر برخی دایناسورها آن را داشتند، میتوانست برای آواسازی استفاده شود. با این حال، شواهد وجود سیرینکس در دایناسورها بین ۶۶ تا ۶۸ میلیون سال پیش متوقف میشود که تقریباً نزدیک به زمان انقراض دایناسورها است، بنابراین دانشمندان مطمئن نیستند که دایناسورها این ساختار را داشتهاند.
دایناسورهای دیگر نیز دارای ساختارهای تولید صدای دیگری بودهاند. برخی توانایی به دام انداختن هوا در حفرههای قابل باد شدن را داشتند و ممکن است صداهای زمزمهمانندی مشابه آنچه توسط خزندگان یا پرندگان دارای کیسههای مری تولید میشود، ایجاد کرده باشند. علاوه بر این، هادروسورها مانند لامبئوسوروس و پاراسورولوفوس به دلیل تاجها و برآمدگیهای عجیب و غریب روی سرشان مشهورند. این ساختارها از گشادشدگیهای توخالی جمجمه تشکیل شده بودند که تقریباً به طور کامل از استخوانهای بینی ساخته شده بودند، و دانشمندان فکر میکنند که ممکن است از آنها برای تولید صداهای بوقمانند استفاده شده باشد.