دریافت یک تشخیص پزشکی ناخوشایند میتواند بسیار طاقتفرسا باشد. شاید ندانید که چگونه این خبر را به خانواده و دوستانتان بدهید، اما صحبت کردن با کسی که به او اعتماد دارید، باعث میشود احساس حمایت بیشتری کنید و به کسانی که دوستتان دارند، اجازه میدهید در این شرایط کنارتان باشند.
چرا باید خبر را به دیگران بگوییم؟
بازگو کردن تشخیص بیماری، تصمیمی کاملاً شخصی است و هیچ راه درست و مشخصی برای آن وجود ندارد. اما این کار میتواند به شما کمک کند تا احساس حمایت کنید و با کمک یکدیگر بیماری را مدیریت کنید. اگر شرایط شما بر زندگی دیگران هم تأثیر میگذارد، بهتر است به آنها اطلاع دهید تا وضعیت را درک کنند.
به یاد داشته باشید که لازم نیست فوراً به همه بگویید. زمان بگذارید و تنها به کسانی که به آنها اعتماد دارید و به اندازهای که خودتان میخواهید، اطلاعات بدهید. معمولاً بهتر است ابتدا با نزدیکترین افراد صحبت کنید، اما در نهایت این تصمیم شماست و باید به روشی که برای خودتان درست است، عمل کنید.
احساسات احتمالی شما
پس از دریافت تشخیص بیماری، ممکن است این افکار به سراغتان بیایند:
«میخواهم عزیزانم را از ناراحتی حفظ کنم.»
«میتوانم خودم از پسش بربیایم.»
«نمیخواهم سربار دیگران شوم.»
«نمیخواهم با من متفاوت رفتار کنند.»
«نمیخواهم روابطم تغییر کند.»
این نگرانیها کاملاً طبیعی هستند. اما اغلب اوقات، در میان گذاشتن احساساتتان میتواند اضطرابتان را کاهش دهد و به شما نشان دهد که تنها نیستید. تحقیقات نشان میدهد حمایت عاطفی دوستان و خانواده میتواند کیفیت زندگی فردی را که با یک بیماری جدی دست و پنجه نرم میکند، بهبود بخشد. عزیزان شما احتمالاً میخواهند به شما کمک کنند، و اجازه دادن به آنها برای حمایت از شما، هم از نظر عاطفی و هم عملی، بسیار ارزشمند است.
با اینکه ممکن است روابطتان تغییر کند، اما حتی ممکن است با عبور از این شرایط جدید در کنار هم، قویتر هم بشوند. عزیزان شما احتمالاً خوشحال خواهند شد که این موضوع را با آنها در میان گذاشتهاید و به آنها فرصت دادهاید تا به شما کمک کنند، چون برایشان مهم هستید.
به چه کسانی و چه زمانی خبر را بگوییم؟
بهتر است ابتدا با نزدیکترین افراد صحبت کنید، چون آنها شما را بهتر میشناسند و میتوانند حمایت لازم را ارائه دهند. همچنین میتوانند به شما کمک کنند تا به دیگران هم خبر بدهید. این افراد ممکن است شامل دوستان، خانواده و بستگان نزدیک باشند. اما هیچ قانونی وجود ندارد و شما فقط باید با کسانی که به آنها اعتماد دارید و با آنها راحت هستید، صحبت کنید.
در مورد مکان و زمان مناسب برای صحبت کردن هم فکر کنید. بهتر است یک مکان آرام و ساکت را انتخاب کنید. اگر قصد دارید تلفنی خبر را بدهید، مطمئن شوید که زمان شلوغی نیست و فرد مقابل در مکانی خصوصی قرار دارد که میتواند با شما صحبت کند. همچنین میتوانید به طور همزمان با چند نفر صحبت کنید، یا ابتدا به یک نفر بگویید و از او بخواهید در صحبت با دیگران کنارتان باشد.
زمانبندی مناسب نیز اهمیت دارد. حتی اگر تشخیص بیماری هنوز قطعی نیست، داشتن حمایت میتواند در مدیریت احساساتتان به شما کمک کند. در این شرایط میتوانید به یک دوست یا عضو نزدیک خانواده بگویید و به دیگران تا زمانی که اطلاعات بیشتری دارید، اطلاع ندهید.
چگونه خبر را بگوییم؟
شروع این مکالمه ممکن است سخت باشد، اما بهترین روش این است که مستقیم صحبت کنید. جملاتی مثل «چیزی هست که باید بهت بگم» یا «این موضوع برام سخته، اما باید یه چیزی رو باهات در میون بذارم» اغلب بهترین شروع هستند.
از زبان ساده برای توضیح بیماری و معنای آن استفاده کنید. لازم نیست تمام جزئیات پزشکی را بگویید، به خصوص اگر آمادگی ندارید یا فکر میکنید طرف مقابل را گیج و ناراحت میکند. در طول صحبت، از او بپرسید که آیا متوجه میشود یا چه احساسی دارد. میتوانید از جملاتی مثل «متوجه شدی؟» یا «میخوای بیشتر توضیح بدم؟» استفاده کنید.
صادق بودن درباره احساساتتان نیز به دیگران کمک میکند تا بهتر بفهمند چگونه از شما حمایت کنند. گفتن جملاتی مثل «الان نگرانم» یا «کمی میترسم و مطمئن نیستم» کاملاً طبیعی است. از طرف دیگر، اگر احساس امیدواری دارید، این حس را نیز با آنها در میان بگذارید.
واکنش آنها چگونه خواهد بود؟
ممکن است واکنش افراد به خبر تشخیص بیماری، به خصوص اگر ناگهانی باشد، قوی باشد. از سوی دیگر، ممکن است برخی افراد واکنشی نشان ندهند که شما انتظار دارید.
برخی از واکنشهای احتمالی عبارتند از:
شوک و گریه
انکار یا ترک کردن اتاق برای فرار از موقعیت
سکوت یا بیواکنشی
نگرانی بیش از حد یا “وارد عمل شدن”
آمادگی برای احساسات متفاوت عزیزان، به خصوص بلافاصله بعد از شنیدن خبر، مهم است. اما با گذشت زمان، احساسات آنها آرامتر خواهد شد. اگر از واکنشهای اولیه نگران هستید، میتوانید با گفتن اینکه «لطفاً آروم باشید» شروع کنید تا آنها متوجه شوند که این رفتار برای شما مهم است.
اغلب افراد میخواهند حمایت کنند اما نمیدانند چگونه. در این شرایط بهطور مشخص از آنها کمک بخواهید:
بردن شما به قرار ملاقاتهای پزشکی
کمک در کارهای خانه
صحبت کردن تلفنی با شما
اگر هم نیازی به کمک ندارید، میتوانید با جملات ملایم این موضوع را بیان کنید:
«فعلاً به نصیحت نیاز ندارم، اما ممنونم که هستی و فقط گوش میکنی.»
«لطفاً با من صبور باش، ممکنه همیشه نخوام در این باره صحبت کنم.»
«ممنون بابت پیشنهاد کمکت، فعلاً نیازی ندارم اما اگر نیاز پیدا کردم حتماً بهت میگم.»
نکات ویژه
کودکان: کودکان کم سن به توضیحات ساده نیاز دارند، در حالی که نوجوانان ممکن است جزئیات بیشتری بپرسند. به آنها به اندازهای که لازم است اطلاعات بدهید تا گیج و ناراحت نشوند.
بستگان مسنتر: بستگان مسنتر یا آسیبپذیر ممکن است در کنار آمدن با این خبر، دچار مشکل شوند. شما میتوانید تصمیم بگیرید که به چه کسانی خبر ندهید، چرا که هم برای شما و هم برای آنها بهترین کار است.
روابط تیره و تار: اگرچه ممکن است با برخی از اعضای خانواده در ارتباط نباشید، اما برخی بیماریها ممکن است ژنتیکی باشند. در میان گذاشتن تشخیص بیماری با افرادی که ممکن است در معرض خطر باشند، میتواند به آنها در گرفتن تصمیمات آگاهانه در مورد سلامتیشان کمک کند. مشاوران ژنتیک میتوانند شما را در مورد نحوه صحیح انتقال این اطلاعات حساس راهنمایی کنند.
جمعبندی
در میان گذاشتن تشخیص پزشکی با عزیزان چالشهای خاص خود را دارد، اما باز بودن و در عین حال تعیین مرزهای لازم، به شما کمک میکند تا حمایت مورد نیاز را دریافت کنید و به کسانی که دوستتان دارند اجازه دهید در کنارتان باشند.
کمی به خودتان زمان بدهید تا احساساتتان را مدیریت کنید، سپس برای اینکه به چه کسی و چگونه خبر را بگویید، برنامهریزی کنید. آماده باشید تا چه میخواهید بگویید و اگر کلمات به ذهنتان نمیآید، اطلاعات مفیدی را برای توضیح همراه خود داشته باشید.
به یاد داشته باشید که هیچ راه “درستی” برای این کار وجود ندارد و اگرچه ممکن است بعد از گفتن خبر، اوضاع تغییر کند، اما شما در این مسیر تنها نیستید.
منبع: healthline